استودیو همگرا(ساختارهای هتروژن)

استودیو همگرا(ساختارهای هتروژن)

این بار روایت جدید لاله زار نه محصول رویداد های درون مانیومنت ها بلکه محصول رویداد هایی است که در بیرون آن رخ میدهد. لاله زار با اینکه خود بستری از تعداد زیادی تکست های متفاوت است، میتواند به مثابه کانتکست، برای قرار گیری تکست های جدیدی باشد : تبدیل تکست به کانتکست. این تبدیل اینگونه قابل ظهور ااست که بیرون ها را با پروگرم های مربوط به کانتکست، به درون ها قلمه میزند: فعال کردن بیرون، در خدمت پروگرم های درون.
بواسطه این تغییر، مرز بین پروگرم های موجود و پروگرم های منبسط شده ، گسترش یافته و منجر به رخداد پرفورمنسی جدید میشود. بر این اساس، شاید بتوان به صحنه ی تازه ای دست یافت به وسعت مانیومنت هایی که حاصل رشد پروگرماتیک فعالیت ها از درون به بیرون است. بدین شرح گویی نمایشی در حال اجراست.
صحنه ای به وسعت لاله زار:
شهر ها به واسطه مانیومنت های خود شخصیت میپذیرند. مونومان هایی که به نوعی ابزار قدرت زیبایی شناسی، همراه با تاریخچه ی شهری را در ناخودآگاه خود به همراه دارند. روح لاله زار نیز درون مانیومنت های آن نهفته است، درونیتی که به آنها کاراکتر میبخشند، کاباره مولن روژ، گراند هتل، سینما نادر، تئاتر نصر، خانه اتحادیه و ..... . این کاراکتر های گوناگون صحنه ینمایش های درونی را رغم میزند.
چیزی که امروزه این صحنه نمایش را متفاوت کرده است ، درونیتی است که به واسطه تغییر آن کاراکتر لاله زار دچار تغییر میشود.حال آیا مسئله این است که با تغییر پروگرم های موجود و تزریق دیگری به درون های لاله زار بتوان کاراکتر جدیدی از لاله زار خلق کرد؟ شاید اولین و بدیهی ترین برخورد با لاله زار حذف کانتکست فعلی و جایگزین کردن تکست جدید است.
اما مسئله این است که چگونه میتوان در عین احترام به تکست موجود امکان همزیستی روایت جدید را با لاله زار تولید کرد
چند فیلم با یک بلیط
پیمان برخورداری – سمیه علمی منفرد – مریم ابویی
استودیو ساختارهای هتروژن
کامران حیرتی